سورهء ذاريات 164 . وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ « 1 » حسين گويد : چون بر خودش برآيد ، خويش را از خود دور كرد و كسى كه بر همه وجودش ، برنيايد ، باشكوه باشد . خلقش را براى خلقش هويدا نكند . همچنان‌كه كلامى فرو نفرستاد با زبان ازل و همه صفات عدمش به فرموده‌اش « بلى » است . پس ايشان را مخاطب كرد و از جانب ايشان پاسخ داد . سوره طور 165 . وَ اصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ « 2 » حسين گويد : شكيبا باش كه شكيبايى تو ، موجب توفيق در رؤيت غيب‌هاى ماست . لذا به پندارها دست‌يافتى چون تو بيننده ما با ما هستى و تو به آنچه براى ما و از ماست مىنگرى . پس بدين سبب از واجبات ما دور مانده‌اى . 166 . باز حسين در ذيل اين آيه مىگويد : « و اصبر به حكم ربك فانّك باعيننا » به كليم گفت : « وَ لِتُصْنَعَ عَلى عَيْنِي » « 3 » منظور با نظر او نيست همچنان‌كه منظور زير نظر او نيست و منظور فناء در چيزى نيست ، همچنان‌كه منظور ، فناى از چيزى نيست . زيرا فناى با چيزى به معناى جمع است و فناء از چيزى به معناى احتجاب است .

--> ( 1 ) . ذاريات ، آيه 21 ؛ و نيز در وجود خودتان آيا نمىبينيد ؟ ( 2 ) . طور ، آيه 48 ؛ در برابر فرمان پروردگارت شكيبا باش كه تو در برابر چشمان مايى . و هنگامى كه برخاستى به ستايش پروردگارت تسبيح گوى . ( 3 ) . طه ، آيه 39 ؛ تا زير نظر من پرورش يا بى .